Nog steeds weinig opvallende ‘Prog’ releases dit jaar en er zit ook niet veel aan te komen. Daarom maar weer eens terugvallen op een band die nooit ophoudt. De rammelende ‘Psychedelic/Space’ rock blijft altijd boeien. Kwaliteit gegarandeerd.
Het debuut was een één mans project van producer en drummer Timothy van der Holst en klonk niet onverdienstelijk. Het is nu een band geworden met twee Nederlanders en drie Engelsen. Zorgvuldig gemaakte symfonische rock die boeit en heel goed is.
Erg productief is deze Zweedse band rond zanger Stefan Zell niet maar als ze iets maken is het een voltreffer. Ruimte voor samenspel en momenten voor solospots in fraaie progsongs. De invloed van zangcoach Oliver Philipps van Everon is nog altijd hoorbaar.
Een groep die altijd een buitenbeentje was met psychedelische gitaarmuziek vermengd met Indiase invloeden. Met progressieve muziek heeft het weinig van doen maar dit Engelse viertal heeft na een lange afwezigheid weer een boeiend album gemaakt.
Deze ‘live’ herbewerking van het legendarische 'Phaedra’ uit 1974 door de huidige bezetting van de band gaat verder dan de technische mogelijkheden van het destijds eerste gebruik van de Moog synthesizer. Daarnaast zijn er fraaie stukken toegevoegd.
Ik vond het vorige album wat voorspelbaar voortbordurend op de gevonden stijl. Deze nieuwe kon een verdieping wel gebruiken en ze zijn daar in geslaagd. Het is nu niet opeens een andere band geworden maar het klinkt uitstekend met goede nummers.
Dit concert uit 2023 is dit jaar wereldwijd in bioscopen uitgebracht en is zowel muzikaal als productie technisch briljant. Waters is nog altijd ambitieus en soms ongemakkelijk theatraal met zijn politieke uitspraken. Daar moet je wel tegen kunnen. De band is geweldig.